Bostanistas.gr : Ιστορίες για να τρεφόμαστε διαφορετικά

Αυτές τις μένουλες του Κορινθιακού, που ψάρευε συνέχεια φέτος το καλοκαίρι ο φίλος μου ο Στάθης, στο τσακ ήταν να τις πεις γαϊδουρομένουλες. Εκεί γύρω στα 12-15 εκ, σχετικά πλατιά και παχουλά, αυτά τα πετρόψαρα που μου έφερε πεσκέσι, ήταν ό,τι έπρεπε για τον φούρνο. Eνα επείγον ταξίδι, όμως, δεν μου επέτρεψε να πειραματιστώ αμέσως. Τα έβαλα λοιπόν στην κατάψυξη για αργότερα. Και το πείραμα πέτυχε απολύτως.

Ενας ψαράς μου είχε πει κάποτε ότι ο καλύτερος τρόπος για να καταψύξουμε τα ψάρια χωρίς να στεγνώσουν είναι να τα βάλουμε σε ένα δοχείο (κατά προτίμηση γυάλινο με καπάκι) με νερό να τα σκεπάζει. Το νερό παγώνει στην και τα ψάρια δεν στεγνώνουν μέσα στον πάγο. Απλά αργούν περισσότερο να ξεπαγώσουν γιατί η απόψυξη πρέπει να γίνει αργά, στην ψύξη.

Τέλος πάντων, δεν είχα ξαναμαγειρέψει μένουλες, ούτε ήξερα τι είναι. Ισως όμως είχα φάει, σκέφτηκα όταν διάβασα το - όπως πάντα έξτρα συναισθηματικό - κείμενο του συναδέλφου, παλιά στα Νέα, Νίκου Μαστροπαύλου, με την περιγραφή της παρασκευής τσίρων από μένουλες στην εξαιρετική ιστοσελίδα του Eudemonia.

Οι τσίροι δεν έλειπαν από το σπίτι μας, ήταν ο αγαπημένος ουζομεζές του πατέρα μου και της παρέας του. Εννοείται ότι τσιμπολογούσα κι εγώ πριν βγουν από την κουζίνα τα πιατάκια με τα φιλετάκια του τσίρου σε λαδόξυδο. (Και κάπως έτσι κατέληξα λιχούδω στην ενήλικη ζωή μου…) Πιθανόν οι τσίροι να ήταν και από μένουλες, όχι απαραίτητα από σκουμπρί. Τι να σας πω δεν ξέρω.

Τέλος πάντων, δεν αμφιβάλλω ότι και ο μενουλοτσίρος θα είναι μοναδικός, αλλά δεν είναι μια διαδικασία που μπορώ να κάνω μόνη μου. Ισως «ψήσω» κανέναν μερακλή γείτονα να το δοκιμάσουμε του χρόνου, όταν βγάλει ο Στάθης μια καλή ψαριά. Το σίγουρο όμως είναι ότι θα τους καλέσω, τον Στάθη και τη Μαρία και το αγαπημένο μου Αλεκάκι,  τον γιο τους, και τον παππού Αλέκο να γευτούμε μαζί τη δική μου συνταγή.

Μένουλες στον φούρνο

Αφού ξεπάγωσα τα ψαράκια (ήταν πάνω από 24 ώρες στην ψύξη), τα ξέπλυνα, τα στέγνωσα  και τα άπλωσα σε ένα ταψάκι πυρέξ. Τα λάδωσα και τα πασπάλισα –ειδικά τις κοιλιές τους – με μπόλικο μείγμα αλατοπίπερου, ρίγανης και αποξηραμένου δενδρολίβανου (το φρέσκο θα ήταν καλύτερο αλλά φέτος δεν πρόκοψε στη γλάστρα). Στις κοιλιές τους έβαλα επίσης φετούλες σκόρδου και λεμονιού, σκόρπισα και μερικές σκελίδες κομμένες στη μέση ανάμεσά τους μέσα στο ταψί.

Σκέπασα το ταψάκι με διαφανή μεμβράνη και άφησα να μαριναριστούν σε θερμοκρασία δωματίου μέχρι να έρθει η ώρα του φαγητού. Στο μεταξύ έβρασα τα κολοκυθάκια  (τα ρίχνουμε σε αλατισμένο νερό που κοχλάζει και μόλις είναι έτοιμα τα σουρώνουμε και τους ρίχνουμε παγωμένο νερό να σταματήσει ο βρασμός). Εψησα επίσης και μερικές φέτες προζυμένιο ψωμί.

Εβαλα τα ψάρια σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς μέχρι να ροδίσουν, δεν χρειάζονται πάνω από 15-20 λεπτά. Και έγιναν τέλεια.

ΥΓ. Αυτή είναι η συνταγή μου για όλα τα ψάρια, ξέρετε. Μερικές φορές αντί για τον φούρνο τα μαγειρεύω στο σχαροτήγανο όπου θέλουν ακόμα λιγότερο χρόνο, μερικά λεπτά από κάθε πλευρά ανάλογα με το πάχος τους.