Σιμιγδαλένιος χαλβάς, ελαφρύς και αρωματικός (my way)
Κλασικό γλυκό της παραδοσιακής ελληνικής κουζίνας, που μπορεί να φτιαχτεί ακόμα και από αρχάριους, ο σιμιγδαλένιος χαλβάς είναι νόστιμος, θρεπτικός και με τραγανή υφή αν έχει επιπλέον ξηρούς καρπούς, και με ωραία αρώματα ανάλογα με την παραλλαγή, αν του προσθέσεις, για παράδειγμα, ξύσμα και χυμό εσπεριδοειδών, κανέλα ή και κακάο.
Μπορεί να είναι το παραδοσιακό μας επιδόρπιο για τις ημέρες της νηστείας, αλλά τρώγεται εξίσου ευχάριστα όλο τον χρόνο, κανείς δεν λέει όχι όταν εμφανίζεται στο τραπέζι ένας μυρωδάτος ελαφρύς χαλβάς σωστά καβουρδισμένος. Αν το έχετε κάνει ξέρετε, αν όχι πιστέψτε με. Είναι το γλυκό που φτιάχνω όλο τον χρόνο (με παραλλαγές) όταν βιάζομαι και δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο τόσο απλό.
Η συνταγή είναι πανεύκολη και η δοσολογία, μια απλή αριθμητική πρόοδος 1:2:3:4, που δεν την ξεχνάς με τίποτα: 1 μέρος ελαιόλαδο, 2 μέρη σιμιγδάλι, 3 μέρη ζάχαρη, 4 μέρη νερό, με τον δικό σας δοσομετρητή, κούπα, μπολάκι, ποτήρι, φλιτζάνι του τσαγιού (ή μια συσκευασία γιαουρτιού των 200γρ για μεζούρα).
Αλλά στις μέρες μας, προσπαθούμε να μειώσουμε θερμίδες, ζάχαρη και λιπαρά, οπότε αυτή η δοσολογία είναι ξεπερασμένη. Στην αρχή την κατέβασα σε 1:2:2:4, φτιάχνοντας έναν χαλβά κακάο-πορτοκάλι, που γίνεται υπέροχος και με ακόμα λιγότερο λάδι, 0,5:2:2:4 (δηλαδή, μισό φλ. λάδι, 2 φλ. σιμιγδάλι, 2 φλ. ζαχαρη, 4 φλ. νερό-χυμό).
Είναι γνωστό, εξάλλου, ότι το σιμιγδάλι καβουρδίζεται και αλάδωτο. Αποφεύγεις το λάδι, βάζοντας αν' αυτού ψιλοκομμένα και χοντροκομμένα καρύδια, που βγάζουν τα δικά τους έλαια. Σε αυτή την περίπτωση, όμως, δώστε ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο ανακάτεμα (σε χαμηλή φωτιά) για να μην καεί και πικρίσει το σιμιγδάλι.
Τέλος πάντων, δεν είμαι ακόμα έτοιμη να απαρνηθώ τελείως τη λιπαρή ουσία και δεν το έχω δοκιμάσει, αυτά τα έκανε η σκληροπυρηνική γιαγιά μου (δείτε εδώ την εκπληκτική αλάδωτη χορτόπιτα της Κωνστάντως, με καρύδια). Απλώς μείωσα σε μισή μεζούρα το λάδι και σε μία μεζούρα τη ζάχαρη, αφού έβαλα χυμό πορτοκαλιού που έχει τη γλύκα του, όπως και τα κράνμπερι και οι σταφίδες (0,5:2:1:4)
Αλλά για να μην ζαλίζεστε άλλο με τους αριθμούς, ιδού η συνταγή:
Χαλβάς σιμιγδαλένιος
Υλικά
- 1/2 φλ. ελαιόλαδο και ηλιέλαιο, ανάμεικτο
- 2 φλ. σιμιγδάλι χονδρό
- 2 φλ. ζάχαρη (ή 1 φλ. αν βάλετε χυμό και κράνμπερι ή σταφίδες)
- 4 φλ. υγρό (2 φλ. νερό – 2 φλ. χυμό πορτοκαλιού)
- 1 μεγάλο πορτοκάλι, ξύσμα
- 1 φλ. κράνμπερι ή σταφίδες (προαιρετικό)
- 1 φλ. χοντροκομμένους ξηρούς καρπούς (καρύδι, κάσιους, αμύγδαλα)
- Κανέλα για πασπάλισμα
Εκτέλεση
Σε μια κατσαρόλα ζεσταίνουμε το νερό με τη ζάχαρη ανακατεύοντας μέχρι να διαλυθεί και προσθέτουμε το ξύσμα, τον χυμό πορτοκαλιού και τα κράνμπερι ή τις σταφίδες (αν βάλουμε).
Σε άλλη κατσαρόλα ρίχνουμε το μείγμα των λαδιών και το σιμιγδάλι (και τους ξηρούς καρπούς αν βάλουμε) και τη βάζουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά ανακατεύοντας συνεχώς για περίπου 30-40 λεπτά. Σημειώστε ότι το σιμιγδάλι παραμένει ανοιχτόχρωμο όταν καβουρδίζεται σε χαμηλή θερμοκρασία για περισσότερο χρόνο και έχει καβουρδιστεί σωστά όταν ξεκολλάει από τα τοιχώματα της κατσαρόλας.
Αδειάζουμε το σιρόπι στην κατσαρόλα με το σιμιγδάλι, δυναμώνουμε τη φωτιά (όχι πολύ) και ανακατεύουμε συνεχώς μέχρι να απορροφηθεί όλο το υγρό και να έχουμε ένα σφιχτό μείγμα. Αφήνουμε τον χαλβά στην άκρη για περίπου 15 λεπτά σκεπασμένο με μια πετσέτα και στη συνέχεια τον αδειάζουμε σε μια φόρμα ή σε ατομικά φορμάκια.
Οταν κρυώσει ξεφορμάρουμε και σερβίρουμε πασπαλισμένο με κανέλα.
ΥΓ. Επειδή λατρεύω την κανέλα, έβαλα λίγη και μέσα στην κατσαρόλα όταν καβούρδιζα το σιμιγδάλι...