Bostanistas.gr : Ιστορίες για να τρεφόμαστε διαφορετικά

Διαβαστε

Το ArGOODaki στηρίζει τον πανελλήνιο σύλλογο «Φροντίδα» 

Διαφήμιση

Twitter | Facebook | Google+ |

Διαφήμιση

Πέστο μου με φιστίκι

του Δημήτρη Ποταμιάνου Συνταγέςπέστο, φιστίκια, φιστίκια Αιγίνης

Η ιστορία είναι αληθινή και μου την έχει διηγηθεί φίλος αυτόπτης / αυτήκοος μάρτυρας. Προετοιμαζόμενος να γυρίσει τον «Μεγάλο Ερωτικό» του, ο Παντελής Βούλγαρης είχε προσκαλέσει τον Ανδρέα Εμπειρίκο σε μιαν ιδιωτική προβολή του «Προξενιού της Άννας» - προφανώς για να εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή του για το γύρισμα της νέας ταινίας του, εμπνευσμένης από το έργο του μέγιστου ποιητή μας. Ο Εμπειρίκος παρακολούθησε σιωπηλός το Προξενιό, αλλάζοντας μόνο λίγες χαμηλόφωνες γελαστές κουβέντες με τον μικρό του γιο, τον Λεωνίδα, που καθόταν πλάι του. Στο τέλος της προβολής δεν έκρυψε την ευαρέσκειά του με το εξής πραγματιστικό σχόλιο (για έναν ακραιφνή σουρεαλιστή, αυτό κι αν είναι υπέρβαση): «Μου άρεσε τόσο πολύ, κύριε Βούλγαρη, που στην ταινία σας τα μακαρόνια σερβίρονται σωστά, όπως τους πρέπει: λευκά με τη σάλτσα από δίπλα.»

Κάναμε τις προάλλες την λάθος, ολέθρια όπως αποδείχθηκε, επιλογή, ν’ ανακατέψουμε σε μια βαθιά πιατέλα τα βρασμένα με όλους τους τύπους, αλλά  σαφώς φαρδομάνικα, μακαρόνια μας - ταΐζαν δέκα και βάλε, όχι έξι φίλους που είχαμε στο τραπέζι -, με τη σπιτική, κάπως τσιφούτικη αυτήν τη φορά, σάλτσα pesto που είχαμε ξεχωριστά ετοιμάσει. Το εύλογο αποτέλεσμα: αδύνατον να νοστιμέψει, όπως θα’ πρεπε, το al dente μεν αλλά πληθωρικό νερόβραστο - πώς να το κάνουμε - ζυμαρικό.
Ενώ αν είχαμε αφήσει τους φίλους να σερβιριστούν μόνοι τους στα πιάτα τους, σίγουρα θα την έβρισκαν την ποθητή ισορροπία.

Ας είναι. Με το σημερινό σημείωμα επιχειρώ να επαναφέρω την τάξη στο σερβίρισμα της κατ’ εξοχήν καλοκαιρινής αυτής μακαρονάδας. Υπάρχει όμως κι άλλος ένας λόγος - ο κύριος ίσως - που μπαίνω σ’ αυτήν τη διαδικασία. Θέλω να σας συστήσω ν’ αντικαταστήσετε - εν μέρει έστω - στη σάλτσα πέστο το κουκουνάρι με φιστίκι Αιγίνης. Ας μη μου καταλογιστεί, παρακαλώ, υπερβάλλων τοπικιστικός ζήλος. Σαφώς νοστιμότερη και ευεργετικότερη για την υγεία μας είναι η ψίχα του φιστικιού από το κουκουνάρι, δένει αρμονικότερα με τον βασιλικό και το σκόρδο, ενώ φωτίζει επίσης πιο ελκυστικά το άρτυμά μας. Και τουλάχιστον θα σας παρακινήσει ν’ αποφύγετε τις ετοιματζήδικες σάλτσες πέστο - μερικές από τις οποίες, δε λέω, είναι αρκετά αξιόπιστες.

Pesto με φιστίκι Αιγίνης

Χρειαζόμαστε

  • βασιλικός άφθονος (2 φούχτες φυλλαράκια μαδημένα με το χέρι)
  • μαϊντανός (προαιρετικά - για όσους θέλουν πιο έντονο πράσινο χρώμα στη σάλτσα. 1 φούχτα ψιλοκομμένα φυλλαράκια)
  • σκόρδο, 6-7 σκελίδες λιωμένες με το ειδικό εργαλείο ή στο γουδί
  • λάδι ελιάς (περίπου ½ φλιτζάνι)
  • φιστίκι - ανάλατη ψίχα, 1 ½  γερή φούχτα
  • κουκουνάρι (προαιρετικά - για όσους η Γενοβέζικης εμπνεύσεως σάλτσα μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη μ’ αυτό. Όχι πάνω από ½ φούχτα πάντως εδώ και δεν παραλείπουμε να το καβουρντίσουμε προκαταρκτικά, ώστε να πάρει περισσότερο άρωμα και να δώσει μεγαλύτερη νοστιμιά)
  • παρμεζάνα τριμμένη - 1/3 φλιτζάνι. (όχι κατ’ ανάγκην η τσουχτερή Padano και η Grana κάνει μια χαρά τη δουλειά)
  • αλατοπίπερο (φειδωλά. Το καλό σκόρδο είναι και καφτερό / πιπεράτο ενώ το τριμμένο τυρί το υπολογίζουμε και ως δόση αλατιού)
  • σταγόνες λεμονιού (εντελώς προαιρετικά και πάντως με μεγάλη φειδώ)

Ας μη παιδευτούμε τώρα με το γουδί και το γουδοχέρι (αν και μια φορά στις τόσες αξίζει να δοκιμάσει κανείς την εμπειρία). Στο εξυπηρεικό μούλτι, λοιπόν, πρώτα τα φυλλαράκια του βασιλικού και του μαϊντανού μαζί με τις λιωμένες σκελίδες του σκόρδου και  λίγο λάδι. Θα πρέπει τα υλικά μας ν’ ανακατευτούν καλά.

Προσθέτουμε την ψίχα του φιστικιού Αιγίνης (ξεφλουδισμένα τα φιστίκια μας αφού τα’ χουμε αφήσει για λίγο σε βραστό νερό) και το ελαφριά καβουρντισμένο κουκουνάρι (για κείνους που το θέλουν οπωσδήποτε, είπαμε). Γερό ανακάτεμα πάλι με τη βοήθεια ξανά λίγου λαδιού - η σάλτσα μας θα πρέπει ήδη να είναι αρκετά λεία, όχι όμως να μοιάζει και να είναι αλοιφή.

Τελευταίο στη σειρά το τριμμένο τυρί μαζί με το υπόλοιπο λάδι. Σε κίνηση εκ νέου το μούλτι, για μια τελευταία φορά. Ελέγχουμε αν και πόσο αλατοπίπερο μας χρειάζεται, καθώς επίσης και την οξύτητα της σάλτσας, που μπορεί βέβαια να ενισχυθεί, με μεγάλη πάντως προσοχή, με σταγονίτσες λεμονιού.

Σερβίρουμε πειθόμενοι απαραιτήτως στις συστάσεις του ποιητή.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Πρόσφατα άρθρα του Δημήτρη Ποταμιάνου

Πρόσφατα άρθρα στην κατηγορία 'Συνταγές'